رشد ارزشهاي يك جامعه و به دنبال آن ترقي و توسعه آنان بستگي زيادي به ميزان توجه مردم ورهبران آن جامعه و متناسب با برخوردشان با مقوله ((گناه)) است. ((درجه بندي گناه)) و مبارزه با آن از طريق اقدامات فرهنگي :اجتماعي:اقتصادي :انتظامي و ساير اقدامات و همچنين ميزان موفقيت در اين زمينه بستگي به اين درجه بندي دارد.

تضادي كه در رفتارهاي مرسوم مردم يك اجتماع با آموزه هاي ديني و ارزشهاي مطلق جهاني ايجاد ميشود علاوه بر عوامل ديگر به اين عامل هم بستگي زيادي دارد.

در كتيبه هاي منسوب به داريوش آمده است گه او از اهورمزدا ميخواهد كه مردم كشورش را از سه عامل: دشمن : خشكسالي و دروغ حفظ نمايد.

اين موضوع به دو صورت تفسير شده است . يكي اينكه رهبران آن موقع ايران به دروغ به عنوان گناهي بزرگ در كنار دشمن و خشكسالي به عنوان پديده هاي مخرب نگاه كرده و با آن به مبارزه بر ميخواستند.

ديگر اينكه به علت غلبه اين عوامل بر جامعه آن روز و رواج دروغگوئي خود را موظف به مبارزه با آن ميدانستند.

تفسير اما هر چه باشد مطرح كردن دروغ به عنوان يك عامل مخرب نگاه درست به ((درجه بندي گناه)) است.

از طرف ديگر به شكلي اين درجه بندي در قرآن هم آمده. يعني گناهان به دو قسمت حق الناس و حق الله تبديل شده اند. خداوند از گناهان حق الله به راحتي ميگذرد و اما گناهان حق الناس جز با رضايت شخصي كه حق او ضايع شده ميسير نميشود. بنابراين در اين درجه بندي هم حق الناس بر حق الله رجحان دارد.

نگاهي به جوامع پيشرفته هم مشخص مي سازد كه يكي از دلايل اين پيشرفت اولويت مبارزه با گناهاني چون دروغ : فساد مالي : رشوه و غيره نسبت به ساير گناهان است.

اما با نگاهي به جامعه ما و ساير مسلمانان به نظر مي رسد كه اشكال در اين ((درجه بندي ))باعث  رواج بيشتر گناهان در جامعه شده است.

همانطور كه ميدانيم شرابخواري در اسلام گناهي است كه مورد توافق تمام مسلمانان و علما اسلام است. بنابراين در كشورهاي اسلامي شراب خوردن رواج زيادي ندارد و حتي در ايران زمان شاه هم اين پديده رواج زيادي نداشت.

در حالي كه نگاه جامعه به موضوع مواد مخدر مثل شراب نيست و بنا براين اين پديده در اقشار بيشتري رواج دارد. از فقير گرفته تا غني : بيسواد و باسوادو ....

يا اينكه در زمان فعلي و ساليان گذشته مبارزه با بيحجابي و بد حجابي به اواويت هاي اول دولت و بخشي از اجتماع تبديل شده كه باعث رعايت حجاب از طرف اكثريت جامعه شده است .

اما دروغ و رشوه و فساد مالي و خلف وعده و.... چه؟ آيا به عنوان گناهان درجه اول به شمار ميروند؟ و مبارزه با آنان اولويت اول جامعه است .؟

وقتي كه تبصره دروغ مصلحت آميز ذيل ماده دروغ مي آيد و وقتي تبصره هديه جاي رشوه مي نشيند. و براي غيبت كردن هم روش ديگزي وجود دارد . قطعآ اين گناهان به گناهان دست چندم تنزل كرده ودر جامعه از اولويت خارج ميشوند.

ميگويند آيت الله بروجردي غيبت براي طلاب را به هر شكل حرام ميدانسته . ودليلش را اينطور بيان ميكرده كه طلاب يا روحانيون ممكن است اول طرف را جايز الغيبه نمايند و بعد به غيبتش بپردازند.

انگاه است كه اگر مثلآ شخصي مثل خاتمي صدها دروغ بگويد ( كه نميگويد) به راحتي از كنار آن رد ميشويم. اما همينكه گفته ميشود با زنان ايتاليائي دست داده سعي ميكنيم تمام جامعه را بر عليه او بسيج كنيم. و اين نشان از بالا بودن حساسيت جامعه است كه اولويت اولشان اين مسائل است.

يا اگر رئيس جمهور ورود زنان به ورزش گاهها را بلا مانع ميداند. فرياد وا اسلاما از هر طرف بلند ميشود.

يا اگر فلان مداح كه ممكن است روزانه چندين دروغ را به ائمه منتسب كند. سي دي نشتنش كنار يك زن به سرعت در جامعه منتشر ميشود اما كمتر حساسيتي نسبت به مداحي او وجود دارد.

پس يكي از راههاي مبارزه با فساد ميتواند ارجحيت و ((درجه بندي گناه)) باشد تا جامعه با حساسيت ويژه به طرد آن بپردازد.